Η μνήμη όπου και να την αγγίξεις πονεί – Γιώργος Σεφέρης, Μνήμη, Α΄ (Ημερολόγιο καταστρώματος, Γ΄) Το μαχαίρι χτύπησε και τη δική μας καρδιά, ο φόβος η αγωνία ο θυμός ισοπέδωσαν κάθε ελπίδα. Σε κάθε αφίσα σε βλέπουμε παιδί μου, σε αναζητάμε στα Πετράλωνα στο αδειανό σπίτι στα όνειρα μας. Το μαχαίρι χτύπησε και τη δική μας καρδιά, σε σκότωσαν γιε μου καθώς πήγαινες…

Κηφισός-Άγιο Κωνσταντίνο με το αστικό. Οι επιβάτες πρωινοί, ανόρεχτοι Ο καιρός μουντός. Διασχίζαμε άθλιες βιοτεχνίες, μάντρες, συνεργεία, παραπήγματα. Έξαφνα σ’ένα ξέφωτο -ταράχτηκα- μία γυναίκα όργωνε με άροτρο. Χρίστος Λάσκαρης, “Κάποτε στην Αθήνα”, Δωμάτιο για Έναν, 2001. Featured Image: https://www.mixanitouxronou.gr/

And in the middle as with companions WALT WHITMAN Σημαδεμένοι τοίχοι, μαύρες πόρτες, ξεδοντιασμένα στόματα ζητιάνων, γραφές του κάτω κόσμου ακατάληπτες και κτίρια κουφάρια σαν σε πόλη βομβαρδισμένη. Α, καλή μου Αθήνα, είδα προχτές σ’ ένα ντοκυμανταίρ πόλεις μετά τον πόλεμο, Γκερνίκα, Λονδίνο, Βαρσοβία, Δρέσδη, Στάλινγκραντ – η τρομερή σιωπή των ερειπίων. Πώς βρέθηκα εδώ…

…και ξαφνικά πιάσαν οι ζέστες το Νοέβρη καλοκαίρια στην καρδιά του χειμώνα. Ηταν οι ανάσες των παιδιών, κοντά – κοντά, σαν να ’ταν μια αναπνοή κι οι ανάσες στα παράθυρα κοντά – κοντά, σα να ’τανε ένα μπαλκόνι η Αθήνα, κι οι φωτιές που καίγανε στους δρόμους τα σκουπίδια, κοντά – κοντά, σα να ’ταν…

Μ’ αρέσουνε οι διάφοροι Θεοί που συναντώ στα πάρκα, στα μουσεία, και στων σπιτιών τους κήπους, πάλαι ποτέ Θεοί και τώρα τέχνη, γνώσις μυθολογίας, κι εξωραϊσμός. Έτσι κι εσύ, Θεά Αφροδίτη. Σε συναντώ χρόνια τώρα, μόνη, κατάμονη, γωνία Κοδριγκτώνος και Κυψέλης —μια διασταύρωση θνητών— σ’ ενός σπιτιού τον κήπο, ελάχιστον, όσο για να χωράει το…

Une vieille faisait cuire des aubergines, Sur l’herbe, sous un toit… Kόμησσα ντε Nοάϊγ, Constantinople ως την Kωνσταντινούπολη φυσάει αλύπητα ο αφορεσμένος ο Kαράγιαλης (πούρχεται από τον Bοριά) και στη Θεσσαλονίκη λυσσομανάει πεισματάρικα ο τρομερός Bαρδάρης εκεί κατά πολύ μεγάλο ποσοστό τα σπίτια τους τα χτίζουν ξύλινα έτσι που να μπορούνε τον χειμώνα κάπως να…

Ένα παιδί σωριάστηκε μες στη γιορτή του δρόμου. Ήταν τα μάτια του άγρια ξένα και βυθισμένα. Το κεφάλι του στην πέτρα βρόντηξε ξεβρόντηξε το κορμί του σαν το ελάφι και σαν τ’ άλογο.

Τα λόγια μου ήταν έμφυτα τά ’παιρναν της λιακάδας τα θροΐσματα Μάης από τη μια πέτρα στην άλλη φύσημα στο ρυάκι απ’ τ’ άλλο ρυάκι Μάης στων χεριών τα ευρήματα στις αρτηρίες που ακούγεται η ζωή

Η λεωφόρο Συγγρού, το γιοφύρι με τους δυο κόλπους και τις δυο κορυφές, που μας δοκίμαζε και τη δοκιμάζαμε, αφήνοντας τις προσεχτικές γραφές, ώσπου να βρούμε τη θάλασσα γεμάτη πίκρα και στοργή, γαλήνια, γαλάζια, γραμμένη μέσα σε νησιά, στολισμένη με βαπόρια και καράβια·

Βγήκε το φως και βγήκανε οι άνθρωποι στους δρόμους, μαύροι, λευκοί και καστανοί, ρωμιοί και μουσουλμάνοι Βγήκαν παιδιά να παίξουνε, γονείς ν’ ανταμωθούνε, από φυλές διάφορες όλης της οικουμένης. Η Πατησίων σήμερα στα γιορτινά εντύθη, μεσουρανούντος του ήλιου μας χρυσοστρωμένος δρόμος

Τη νύχτα η πόλη γεμίζει αυθάδεια.

Ξύπνησε μέσα του ο διάολος Και πήρε τους δρόμους και τα σοκάκια Και δρόμο για δρόμο, έχασε τον προορισμό Περπάταγε στην Πλατεία Ομόνοιας Στην Πλατεία Αβησσυνίας Στην Πλατεία Μουράτ Στην Πλατεία Ζαχλούλ Περπάταγε απαλά, σαν να γλιστρούσε Σαν να ξέφευγε από κάποια άσπλαχνη μοίρα

Αλλά ο εργάτης που θάφτηκε ζωντανός στη ζώνη του Περάματος και τα μωρά που έμειναν, κι ο νεαρός σπουδαστής του πρώην Τεχνικού (νυν Ενιαίου) που εργάζεται ευελικτότατα τις είκοσι πέντε από τις είκοσι τέσσερις ώρες της ζωής του, για να ειδικευθεί στη συνέχεια στην ανεργία (ή να μην ειδικευθεί αν προτιμά) κι εκείνος ο μικρούλης,…

Δουλέψανε σκληρά κι απόψε, είναι γεγονός. Πήρανε ύστερα τα στενά της Αθήνας, βράδυ, και η μυρωδιά του αλκοόλ τους οδήγησε σε ένα μπαράκι, όπου συνομήλικοί τους απολαμβάνανε τη συντροφιά ο ένας του άλλου, σε πείσμα των καιρών, κι ας μην βγαίνει ο μήνας, γιατί αν χάσουνε κι αυτή τούτη την έξοδο, χαθήκανε.

Η Αθήνα εκτείνεται γύρω από την Ομόνοια Σε ακτίνα εικοσιπέντε χιολιομέτρων· δεν είναι τρομερό. Και πάλι κοίτα ο ουρανός πάνω της όσο πάει κι αδειάζει Απ’ την Αθήνα – απ’ τα παλιά κι από τα σύγχρονα.

Κυριακή πρωί, Μοναστηράκι. Δυο σαγιονάρες σαρανταπέντε νούμερο έχουν αράξει στη σκιά και πουλάνε ξεθυμασμένες κολώνιες. Κάλτσες μανταλάκια, βατραχοπέδιλα. Αιγινήτικα φυστίκια που αρνούνται κατηγορηματικά ν’ αποχωριστούν το καύκαλό τους.

Τα ρεμπέτικα πέφτουν στ’ αυτιά μου, κι από τα μάτια η νοσταλγία τρέχει για τη Σμύρνη.